ZROZUMIEĆ MASONERIĘ

W listopadzie 1906 roku z inicjatywy Edwarda Abramowskiego zawiązało się w Warszawie Towarzystwo Kooperatystów.                                 Było to przedsięwzięcie, które pozornie miało wyłącznie praktyczny cel gospodarczy, krzewienie spółdzielczości. W istocie stało się jednym     z ważnych ogniw w pracy niepodległościowej, oraz kolebką odradzającej się masonerii polskiej.
W Towarzystwie Kooperatystów działała cała plejada znamienitych osób, które ceniły idee spółdzielczości, wdrażały je w życiu praktycznym, ale żyły celami wznioślejszymi. Byli to wolnomularze, a wśród nich tak zacne osoby, jak Rafał Radziwiłłowicz, lekarz, szwagier Żeromskiego, sam Stefan Żeromski okrzyknięty „ojcem narodu”, Tadeusz Gałecki (Andrzej Strug), adwokat Stanisław Patek czy Jan Hempel. Lista „wybitnych”, znanych kart historii jest bardzo długa, by można zawrzeć ją w tak krótkim wstępie.
Na temat masonerii napisano na świecie dziesiątki tysięcy książek. W Polsce nie brakuje rzetelnych prac na jej temat, tak jak nie brakuje setek paszkwili.
Czym masoneria naprawdę jest, jakie wyznaje ideały, jak toczyły się jej losy w Polsce?
O tym zapewne dowiedzą się Państwo ze spotkania z wybitnym znawcą wolnomularstwa, historykiem, prof. dr. habilitowanym Tadeuszem Cegielskim; w latach 200-2003 wielkim mistrzem Wielkiej Loży Narodowej Polski.
Profesor Tadeusz Cegielski ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim w roku 1973 , w 1980 uzyskał stopień doktora nauk historycznych w zakresie dziejów powszechnych nowożytnych (na podstawie pracy „Rzesza Niemiecka wobec I rozbioru Polski”, w 1994 habilitował się w oparciu o pracę „Ordo ex Chao. Wolnomularstwo i światopoglądowe kryzysy XVII i XVIII wieku”, od 1996 profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego w Instytucie Historii Sztuki. Specjalista w dziedzinie historii nowożytnej, historii idei i historii kultury.
Od 1973 związany zawodowo z UW, w latach 1991–1993 pełnomocnik rektora UW ds. Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie, w latach 1993–1999 i 2008–2012 prodziekan Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego , wykładowca w Instytucie Historycznym UW i w Centrum Europejskim UW.
Był sekretarzem generalnym Polskiego Towarzystwa Historycznego , przewodniczącym Rady Muzealnej Muzeum, Zespołu Pałacowo – Parkowego w Dobrzycy , współzałożycielem i sekretarzem fundacji „Historia pro Futuro” oraz prezesem wolnomularskiej fundacji „Sztuka Królewska w Polsce”. Od 1992 pełni funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Ars Regia”, którego jest również wydawcą. 
Wolnomularz, od lat zaangażowany w propagowanie wiedzy na temat masonerii. W latach 2000 – 2003 wielki mistrz Wielkiej Loży Narodowej Polski , obecnie wielki mistrz honorowy WLNP oraz wielki namiestnik (zastępca) wielkiego komandora Rady Najwyższej Polski 33. stopnia  Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego .
Członek Zarządu Instytutu Sztuka Królewska w Polsce , utworzonego w Warszawie w 2012 roku, w celu inspirowania, prowadzenia oraz koordynacji badań naukowych na temat przeszłości oraz teraźniejszości wolnomularstwa polskiego i światowego, przechowywania oraz udostępniania materialnych i niematerialnych świadectw dotyczących masonerii, wymiany informacji oraz wszechstronnej popularyzacji wiedzy na temat wolnomularstwa i pokrewnych mu zjawisk.
Autor wielu publikacji i artykułów naukowych. Współautor książki Rozbiory Polski 1772–1793–1795, programów i podręczników szkolnych w zakresie historii – ostatnio Człowiek i Historia (2003) – oraz licznych prac poświęconych masonerii, m.in. Ordo ex Chao (1994), Sekrety Masonów  (1990), Polubić Masonerię (2008), „Księga Konstytucji 1723 roku i początki wolnomularstwa spekulatywnego w Anglii. Geneza – fundamenty – komentarze” (2011)
Autor powieści kryminalnych: Morderstwo w alei Róż (Mroczna Seria W.A.B., 2010), Tajemnica pułkownika Kowadły (Mroczna Seria W.A.B., 2013) i Głowa. Opowieść nocy zimowej (Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2016)[4].