Uwierzyć w człowieka
rzecz o Edwardzie Abramowskim

Idee, jakie głosił Abramowski, dadzą się twórczo włączyć i dostosować do wszystkich nurtów myślenia, które odwracają się, jak od padliny, od pokus utylitarnych i totalitarnych. Ale dla Polaków najaktualniejszym wzorcem jest on sam: Edward Abramowski. Myśliciel, który był wierny najwyższym ideałom, choć w razie konieczności – bo nie był fantastą – dopuszczał nieuchronne kompromisy. Rewolucjonista, który walczył o wszystko, ale nie pozwalał stosować niegodnych środków walki. Człowiek, który się nigdy nie wahał, gdy trzeba było zejść z wieży nauki, z postumentu Apostoła, z cierpiętniczego łoża – i iść do ludzi, razem z ludźmi, w jednym szeregu walczących o wolność Polski i o wolność każdego człowieka w Polsce.
                                                                  Wojciech Giełżyński

 

 

Andrzej Mencwel – profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, historyk idei, antropolog kultury, krytyk literacki, organizator życia naukowego. Członek rad naukowych Instytutu Kultury Polskiej i Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych, przewodniczący Zespołu Humanistycznego Ministra Edukacji Narodowej, członek Rady Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk; członekkorespondent Towarzystwa Naukowego Warszawskiego; członek Rad Programowych Instytutu Adama Mickiewicza, Festiwalu Nauki, Centrum Sztuki Współczesnej. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka, członek Association Internationale des Critiques Litteraires; członek Kapituły Nagrody Naukowej im. Jerzego Giedroycia.
 Współtwórca i wieloletni kierownik Katedry Kultury Polskiej ( w latach 1991-1998), a następnie dyrektor Instytutu Kultury Polskiej ( 1998-205) w Uniwersytecie Warszawskim. Współautor programu dydaktycznego Instytutu: opartych na autorskim podejściu studiów w dziedzinie “wiedzy o kulturze”, a zwłaszcza programu antropologii kultury (podręcznik pod tym samym tytułem wydany w 2005 roku, pierwsze wyd. w 1995 roku) i antropologii słowa (podręcznik z 2003 roku), oraz specjalizacji “animacja kultury”.
Autor książek: Sprawa sensu (1971)  „Stanisław Brzozowski – kształtowanie myśli krytycznej” (1976), „Widziane z dołu” (1980) „Etos lewicy. Esej o narodzinach kulturalizmu polskiego” (1990, 2009), „Przedwiośnie czy potop. Studium postaw polskich w XX wieku” (1997, nagroda PEN-Club im. Jana Strzeleckiego) „No! Io non sono morto…” Jak czytać „Legendę Młodej Polski” (2001), „Kaliningrad, moja miłość. Dwa pokrewne eseje podróżne” (2003),Wyobraźnia antropologiczna. Próby i studia (2006, Nagroda im. Jana Baudouina de Cortenay), Stanisław Brzozowski. Postawa krytyczna. Wiek XX (2014).
Kierował grantem zamawianym KBN „Polska myśl kulturoznawcza XX wieku”, którego efektem jest dwutomowa publikacja Kulturologia Polska XX wieku (2013).